ببر ها

ببر ها (Panthera tigris) در مناطق متنوعی از آسیا، از جمله جنگل‌های گرمسیری، علفزارها، ساواناها و جنگل‌های تایگا در شمال، زندگی می‌کنند. در گذشته، ببر ها در سراسر آسیا پراکنده بودند، اما امروزه به دلیل از دست دادن زیستگاه، شکار غیرقانونی و تعارض با انسان، جمعیت آن‌ها به شدت کاهش یافته است. ببر ها زمانی در مناطقی مانند ایران، ترکیه و بخش‌هایی از خاورمیانه حضور داشتند، اما اکنون تنها در ۱۳ کشور آسیایی باقی مانده‌اند، عمدتاً در هند، روسیه، اندونزی، مالزی، تایلند و نپال. زیرگونه‌های باقی‌مانده شامل ببر بنگال (P. t. tigris)، ببر سیبری (P. t. altaica)، ببر سوماترا (P. t. sumatrae)، ببر مالایی (P. t. jacksoni)، ببر هندوچین (P. t. corbetti) و ببر جنوب چین (P. t. amoyensis) هستند که آخرین مورد تقریباً منقرض‌شده در طبیعت است و وضعیت آن بحرانی است.

بر اساس مطالعات ژنتیکی اخیر، ببرهای آسیایی از نظر ژنتیکی تنوع پایینی دارند که به دلیل گلوگاه‌های جمعیتی در دوران پلیستوسن رخ داده است. تغییرات اقلیمی، مانند دوره‌های یخبندان، باعث جدایی زیرجمعیت‌ها شد و منجر به تمایز زیرگونه‌ها گردید. ارتباط تاریخی بین ببر های شمالی (سیبری) و جنوبی (سوماترا) نشان‌دهنده مهاجرت‌های باستانی است، هرچند انزوا باعث کاهش تنوع ژنتیکی شده است. مطالعات نشان می‌دهند که زیرگونه‌های ببر در مناطق تماسی مانند مرزهای هند و نپال همپوشانی دارند، اما هیبریداسیون (هیبریدسازی) نادر است و تنوع ژنتیکی کلی گونه پایین است که ریسک انقراض را افزایش می‌دهد.

در مورد زیرگونه‌های ببر، تاکسونومیست‌ها شش زیرگونه زنده را می‌پذیرند، اما برخی طبقه‌بندی‌ها مورد بحث است: ببر بنگال، سیبری، سوماترا، مالایی، هندوچین و جنوب چین. سه زیرگونه دیگر (ببر بالی، جاوه و کاسپین) منقرض‌شده‌اند. تنها زیرگونه‌های باقی‌مانده بدون مناقشه پذیرفته شده‌اند، اما طبقه‌بندی بر اساس ژنتیک در حال بازنگری توسط گروه متخصصان گربه‌سانان IUCN است و ممکن است تعداد زیرگونه‌ها کاهش یابد.