خرس سیاه آسیایی

1404/07/29 در تاریخ 1404/07/16

خرس سیاه آسیایی

خرس‌های سیاه آسیایی (Ursus thibetanus) که به عنوان خرس ماه یا خرس سیاه هیمالیایی نیز شناخته می‌شوند، گونه‌ای از خرس‌ها هستند که بومی مناطق جنگلی جنوب و شرق آسیا می‌باشند. این گونه عمدتاً در جنگل‌های کوهستانی، از ارتفاعات پایین تا ۴۳۰۰ متری زندگی می‌کند. در گذشته، خرس‌های سیاه آسیایی در مناطق گسترده‌تری پراکنده بودند، اما به دلیل از دست رفتن زیستگاه و شکار، محدوده آن‌ها محدودتر شده است. خرس‌های سیاه آسیایی با پوشش سیاه و علامت سفید V شکل روی سینه خود (که شبیه ماه است) شناخته می‌شوند و نماد فرهنگی در برخی کشورها هستند.

بر اساس مطالعات اخیر، خرس‌های سیاه آسیایی از نظر ژنتیکی به چندین زیرگونه تقسیم می‌شوند، از جمله U. t. gedrosianus (خرس سیاه بلوچستان) که به شدت در معرض خطر است. رژیم غذایی آن‌ها همه‌چیزخوار است و شامل میوه‌ها، گیاهان، حشرات، ماهی و گاهی گوشت می‌شود. حفاظت از این گونه چالش‌برانگیز است، اما برنامه‌هایی مانند حفاظت از جنگل‌ها و کنترل شکار در برخی کشورها مانند کره جنوبی و ژاپن منجر به ثبات یا افزایش جمعیت محلی شده است.

طبقه بندی
فرمانرو	جانوران
شاخه	طنابداران
رده	پستانداران
راسته	گوشتخواران
خانواده	خرس‌سانان
سرده	اورسوس
گونه	خرس سیاه آسیایی

	Taxonomy
Animalia	Kingdom
Chordata	Phylum
Mammalia	class
Carnivora	order
Ursidae	family
Ursus	Genus
Ursus thibetanus	Species

منقرض	منقرض در طبیعت	بحرانی در معرض خطر	در معرض خطر	آسیب پذیر	نزدیک به تهدید	نگرانی کمتر	داده های ناکافی	ارزیابی نشده
EX	EW	CR	EN	VU	NT	LC	DD	NE

محدوده جغرافیایی

به صورت بومی در این مناطق وجود دارند:

زنده و ساکن

افغانستان، بنگلادش، بوتان، کامبوج، چین، هند، ایران، ژاپن، قزاقستان، کره شمالی، کره جنوبی، لائوس، میانمار، نپال، پاکستان، روسیه (دور شرق)، تایلند، ویتنام، تاجیکستان

به احتمال زیاد زنده و ساکن

هیچ

به احتمال زیاد منقرض شده

هیچ

منقرض‌شده

هیچ (اما در برخی مناطق محلی منقرض شده)

جمعیت

جمعیت خرس‌های سیاه آسیایی (Ursus thibetanus) در سراسر محدوده پراکندگی آن رو به کاهش است، اما در برخی کشورها پایدار یا رو به افزایش گزارش شده. طبق ارزیابی‌های IUCN در سال ۲۰۱۶، جمعیت کلی تخمین زده نشده، اما نرخ کاهش متوسط ۳۰ درصدی در ۳۰ سال گذشته گزارش شده که عمدتاً به دلیل تهدیدها در چین (که بیش از نیمی از محدوده را پوشش می‌دهد) است. جمعیت در ۱۷ کشور از ۱۸ کشور محدوده بررسی شده، با روند کاهشی در جنوب شرق آسیا و چین، اما افزایشی در کره جنوبی، ژاپن، بوتان و تایلند. زیرگونه U. t. gedrosianus به عنوان بحرانی در معرض خطر طبقه‌بندی شده. بدون حفاظت مداوم، کاهش ادامه خواهد یافت.