ترکیب عطر بادمجانِ دودی روی شعله با سیر تازه و گوجه‌فرنگی سرخ‌شده، بلیت یک‌طرفه شما به قلب جنگل‌های گیلان است!

۱. کباب کردن بادمجان: بادمجان‌ها را روی زغال یا شعله مستقیم گاز کباب کنید تا پوستشان کاملاً بسوزد، چروکیده شود و مغزپخت شوند.

فوت شف‌گری : برای اینکه پوست بادمجان کبابی راحت و بدون دردسر جدا شود و گوشت آن هدر نرود، بلافاصله بعد از کباب شدن، آن‌ها را ۵ دقیقه داخل یک ظرف دربسته یا یک نایلون تمیز قرار دهید تا عرق کنند. سپس به راحتی پوستشان را بگیرید و با چاقو ساطوری کنید.

۲. آماده‌سازی پایه سیر و بادمجان: در یک تابه، سیر رنده‌شده یا له‌شده را با مقداری روغن و زردچوبه تفت دهید. مراقب باشید سیر فقط در حد بلند شدن عطرش تفت بخورد و سرخ و تلخ نشود. سپس بادمجان‌های ساطوری را اضافه کنید و خوب تفت دهید تا آبشان کشیده شود.

۳. ترکیب گوجه‌فرنگی: گوجه‌ها را پوست گرفته و ریز خرد (یا پوره) کنید و به تابه بیفزایید. اگر دوست دارید رنگ غذا تیره‌تر و جذاب‌تر شود، یک قاشق رب گوجه‌فرنگی را در گوشه‌ای از تابه تفت داده و با مواد مخلوط کنید. درب تابه را بگذارید تا آب گوجه‌ها کشیده شود.

فوت شف‌گری : میرزاقاسمی اصیل نباید آبدار باشد! اجازه دهید مواد آن‌قدر روی حرارت ملایم تفت بخورند تا کاملاً به روغن بیفتند. برای اضافه کردن تخم‌مرغ‌ها، آن‌ها را در گوشه‌ای از تابه (یا تابه جداگانه) بشکنید، وقتی سفیده‌ها خودشان را گرفتند، آن‌ها را با کل مواد مخلوط کنید تا تکه‌های تخم‌مرغ در غذا مشخص باشد و ظاهر زیباتری پیدا کند.

۴. پخت نهایی: پس از اضافه کردن تخم‌مرغ، نمک و فلفل سیاه را اندازه کنید و اجازه دهید غذا ۵ دقیقه دیگر روی حرارت بماند تا طعم‌ها یکدست شوند.

تاریخچه کوتاه میرزاقاسمی در زمان ناصرالدین‌شاه قاجار توسط «محمدقاسم خان والی» (حاکم وقت گیلان) ابداع شد. او که علاقه زیادی به هنر آشپزی و ترکیب طعم‌ها داشت، این خوراک را خلق کرد و این غذا به نام خودش در گیلان و سپس کل ایران ماندگار شد.

نحوه سرو این خوراک جذاب معمولاً با کته کباب زعفرانی گیلانی سرو می‌شود، اما در کنار نان بربری داغ، سبزی خوردن تازه، ترب سفید و دوغ محلی نیز یک وعده بی‌نقص و بهشتی است.

لذتِ خلقِ یک طعم، هدیه‌ی شف ویتریو به سفره‌های شما. نوش جان!