محدوده جغرافیایی

به صورت بومی در این مناطق وجود دارند:

زنده و ساکن

افغانستان، آنگولا، ارمنستان، آذربایجان، بنگلادش، بنین، بوتان، بوتسوانا، بورکینافاسو، بوروندی، کامبوج، کامرون، جمهوری آفریقای مرکزی، چاد، چین، کنگو، جمهوری دموکراتیک کنگو، ساحل عاج، جیبوتی، مصر، گینه استوایی، اریتره، اسواتینی، اتیوپی، گابن، غنا، گینه، گینه بیسائو، هند، اندونزی (جاوا)، ایران، عراق، کنیا، لیبریا، مالاوی، مالزی، مالی، موزامبیک، نامیبیا، نپال، نیجر، نیجریه، عمان، پاکستان، فدراسیون روسیه، رواندا، عربستان سعودی، سنگال، سیرالئون، سومالی، آفریقای جنوبی، سودان جنوبی، سریلانکا، سودان، تانزانیا، تایلند، ترکیه، ترکمنستان، اوگاندا، یمن، زامبیا، زیمبابوه

به احتمال زیاد زنده و ساکن

گامبیا، اسرائیل، کره شمالی، لائوس، لسوتو، تاجیکستان، ویتنام

به احتمال زیاد منقرض شده

هنگ‌کنگ، اردن، کره جنوبی، کویت، لبنان، موریتانی، مراکش، سنگاپور، سوریه، توگو، تونس، امارات متحده عربی، ازبکستان

منقرض‌شده

الجزایر، گرجستان (حضور نامطمئن)

جمعیت

جمعیت پلنگ‌ها (Panthera pardus) در آفریقا و آسیا با چالش‌های جدی مواجه است. هیچ تخمین کلی دقیقی از تعداد افراد بالغ وجود ندارد، اما زیرگونه‌های آسیایی اغلب Endangered یا Critically Endangered هستند. تخمین‌های منطقه‌ای عبارتند از: پلنگ آمور (کمتر از ۶۰ فرد)، پلنگ عربی (۴۵-۲۰۰ فرد)، پلنگ جاوایی (۳۵۰-۵۲۵ فرد)، پلنگ سریلانکایی (۷۰۰-۹۵۰ فرد)، پلنگ ایرانی (۸۰۰-۱۰۰۰ فرد)، پلنگ هندی (۱۲,۰۰۰-۱۴,۰۰۰ فرد)، پلنگ شمال چین (کمتر از ۵۰۰ فرد)، و پلنگ هندوچینی (کمتر از ۲,۵۰۰ فرد). در آفریقا، جمعیت‌ها بیش از ۵۰% در غرب و شرق کاهش یافته، اما در جنوب آفریقا پایدارتر است. کاهش کلی بیش از ۳۰% در سه نسل گذشته (۲۲.۳ سال) به دلیل از دست دادن زیستگاه و شکار گزارش شده است.

پلنگ‌ها در غرب و شمال آفریقا کاهش شدیدی را تجربه می‌کنند، در حالی که در جنوب آفریقا و هند جمعیت‌ها پایدار یا در حال افزایش هستند. مدیریت حفاظتی مانند مناطق حفاظت‌شده به حفظ کمک کرده، اما تهدیداتی مانند تجارت غیرقانونی و تعارض انسانی-حیوانی خطر انقراض را افزایش می‌دهد. مدل‌سازی نشان‌دهنده کاهش بیش از ۵۰% در بسیاری از زیرمناطق است. پلنگ‌ها به‌عنوان گونه‌ای آسیب‌پذیر (Vulnerable) طبقه‌بندی شده‌اند، اما برخی زیرگونه‌ها مانند پلنگ عربی و جاوایی بحرانی در معرض خطر هستند.